Jarenlang zaten wij in hetzelfde elftal. Dirk als vlaggenist, ik als voetballer. Allebei ontzettend fanatiek en daarom ook nog wel eens niet helemaal eerlijk. Dirk vlagde gemeen en ik voetbalde gemeen. Alleen daarom klikte het al tussen ons. En dan was er nog de derde helft. Vele biertjes hebben we gedronken. Gesproken over de wedstrijden, muziek en Feyenoord. Dirk, die voordat ik geboren was al in De Kuip kwam, kon zo mooi vertellen over vroeger. Over hoe hij met een groep uit Beekbergen naar Rotterdam ging. Hoe ze vervolgens de bar in de Kuip overnamen, omdat de dienstdoende dame niet goed was in bier tappen. Mooie verhalen.

Het mooiste verhaal van Dirk ging over zijn rijlessen in combinatie met zijn nachtblindheid. Dirk probeerde zijn rijbewijs te halen, maar kwam er al snel achter, dat het niet helemaal zijn ‘ding’ was. Op een avond reed hij op de Arnhemseweg in de lesauto, toen de instructeur hem vertelde, dat hij linksaf moest slaan. Omdat Dirk nauwelijks een hand voor ogen zag, trok hij direct aan het stuur naar links en reed een weg op die er niet lag… zo de sloot in…. Als je Dirk het verhaal hoorde vertellen, was het nog vele malen leuker.

Dirk had, na een lange tijd van afwezigheid in De Kuip, weer een seizoenskaart genomen en reed met ons mee. Twee wekelijks mochten Tommie en ik genieten van zijn verhalen. Als mijn schoonvader reed, had Dirk 3 vliegen in één klap: Rolling Stones uit de speakers, biertje drinken en Feyenoord. Leuke dingen beleefd. Bij de warming-up schoot Pierre van Hooijdonk nog altijd even snel wat ballen vanaf de zestien in de kruising. Soms ging dat wel eens mis en één van die keren belandde de bal recht op Dirk. Resultaat: bril kapot en een fikse wond aan het gezicht. Dirk had die paar jaar een seizoenskaart voor vak X. Daar staat meestal de opgeschoten jeugd uit Rotterdam. Niet overdekt, dus Dirk kwam regelmatig drijfnat de auto in, terwijl wij wel net onder de overkapping konden zitten / staan in het stadion. Dirk ging niet schuilen, hij bleef staan: Feyenoord kijken! Dirk tussen die opgeschoten jeugd, een mooi gezicht.

Absoluut hoogtepunt samen was de UEFA Cup finale in 2002. Tommie, mijn schoonvader, Dirk en ik hadden kaarten weten te bemachtigen. Wij kwamen met een artikel en foto in de krant, met het felbegeerde kaartje in ons hand. We waren erbij en zagen Feyenoord winnen van Dortmund. Iets wat ik nooit meer zal vergeten. Wat was het mooi, wat waren we blij en Dirk was er bij.



Een tijdje later is Dirk gestopt met een seizoenskaart en sprak ik hem daarom veel minder. Zo af en toe zagen we elkaar nog op de voetbal of in de kroeg. Natuurlijk werd er over VV Beekbergen gesproken, maar natuurlijk nog meer over Feyenoord. En natuurlijk hoorde daar een biertje bij. Heel af en toe blikten we nog terug. Over de verhalen van het elftal van toen. Ik als gemene voetballer en Dirk als gemene grensrechter. We hadden een gezamenlijk passie en we hebben een mooie tijd gehad. Dirk is niet meer, de herinneringen blijven. En nu zit hij wellicht samen met Chris Plante van bovenaf te kijken naar Feyenoord…. Met een biertje in de hand.
Het ga je goed, Dirk! Een laatste Rood Witte Groet voor jou!

Van der S.

Klik   op een afbeelding voor een vergroting

20-08-2011

Afgelopen woensdag bereikte ons het bericht dat Wil Vrijs in Amsterdam is overleden.

Wil was als echtgenoot van Jan en als moeder van Jurjen en Michiel een trouw supporter van VV Beekbergen.

Zij was tot op het laatst aanwezig bij de wedstrijden van haar zonen maar ook bij de wedstrijden van het Tweede waarvan Jan, totdat dit door de ziekte van Wil onmogelijk werd, de leider was.

Met Wil verliest VV Beekbergen een van haar trouwste aanhangers.

Bestuur en leden wensen Jan, Michiel en Anita, Jurjen en Debby met kleinzoon Milan sterkte toe in deze moeilijke periode.